Terror will strike her

  Też macie te piosenki, których w pewnej chwili macie potrzebę posłuchać, po czym odtwarzacie ją przez dwie godziny w kółko? Dziś taym utworem jest Kiedy stanie się noc, piosenka Rasputina z Anastazji, filmu notorycznie przypisywanego Disneyowi, a który Disneyowski nie jest. Nie wiem, czy gdzieś po youtube krążywersja polska, równie dobra zresztą; składa się jednak tak, że to wykonanie Iana Cummingsa dobiega z moich słuchawek dziś wieczór.

  Z innych wieści, AO3 posiada żenująco mały wybór fanfiction dla mojego ostatniego OTP z Deus Ex: Human Revolution; zaledwie 10 prac, z czego trzy pisane bukwami, a jeden (co zabawne, chyba ten najlepiej napisany) po polsku. I choć generalnie moje doświadczenie z fanfiction ograniczam niemal wyłącznie do tekstów angielskich, z niejaką satysfakcją przyznaję, że Deus ex Amor jest napisane świetnie, w soczystym, dynamicznym stylu nieco podobnym do Grzędowicza, jednak o niższym natężeniu testosteronu i większym skupieniu na emocjach postaci i wiarygodnym portrecie psychologicznym, co wydaje się łatwe w fanfiction - w końcu postaci już są, wystarczy je wziąć i wstawić w swoją historię - takie jednak nie jest. Co mnie frustruje, to to, że w połowie rozdziału czwartego utknęłam na dylemacie: czytać dalej, czy najpierw przejść grę? Narazić się na spoilery czy ponieść kolejne piętnaście porażek w pierwszej boss fight? (Czyj to był w ogóle genialny pomysł, umieścić tak trudnego bossa na niemal samym początku rozgrywki?)

  Mój problem chyba rozwiązał sam Steam, odmawiając uruchomienia gry pod pretekstem "skanowania w poszukiwaniu aktualizacji gier" która trwała bez końca.

  A spójrzcie, nie. Już działa. Przez dwa tygodnie odwlekałam ponowne próby pokonania Barretta, obmyślając strategie wykorzystujące mój żałosny ekwipunek - jeden granat, pistolet maszynowy i karabin snajperski, do tego mój chyba jedyny atut - wyrzutnia rakiet, po którą (po poniesieniu jakichs piętnastu śmierci w mniej niż pół minuty każda) wracałam przez cały budynek - i jeśli najnowsza zawiedzie, przełączam się z trybu Give me a Challenge do najprostszego jak ostatni noob. Assassin's Creed mnie nie przygotowało do takich wyzwań.

  I ja chcę projektować gry, a nie potrafię jednej przejść. //facepalm

I don't mackle enough, I need to mackle more

  Lo and behold, me hearties, here goes the song I've been thrashing to these past few days (because what I do can hardly be called dancing. Then again, a lot of things that don't necessarily resemble said activity are, and nobody throws a hissy fit about it.)

  Having spent ten days in utter bliss, I come back to throw words at you. Celebrując koniec matur oraz edukacji szkolnej, wraz z niesławną grupą beznadziejnych indywiduów pojechałam w góry, gdzie w domku na zboczu o kącie nachylenia jakichś 35 stopni, które pokonywałyśmy niemal dziennie, mieszkałyśmy w tym, co lubię określać jako "burdel studencko-kawalerski": zestawione trzy łóżka o materacach trzech różnych wysokości i miękkości, w których spało cztery w porywach do pięciu osób, każdy talerz i szklanka z innej parafii (wyjątkiem były słoiczki po Nutelli), wstawanie o której się komu zachciało, wieczne kombinowanie czy jest cokolwiek na obiad, ogółem - życie bez zobowiązań poza tymi wobec własnego żołądka. Takiej wolności i beztroski nie zaznałam nigdy wcześniej i możliwe, że nie zaznam nigdy później. Człowiek bowiem, gdzie się nie uda, wszędzie zastaje regulacje: o konkretnej godzinie musi zrobić konkretną rzecz albo być w konkretnym miejscu, albo ktoś go nadzoruje lub kogoś musi nadzorować. Życie codzienne to pasmo obowiązków już od dzieciństwa, gdy rodzice regulują, kiedy jesz, kiedy śpisz, a kiedy się bawisz. Ten wyjazd więc był niezwykle odświeżający w tej wolności; nie czułyśmy nawet potrzeby wykorzystywać jej jakoś szczególnie, na przykład dokonując niezwykłych wyczynów.

  Oczywiście, nie wszystkim nam było tak lekko; ktoś musiał pójść po bułki, ktoś ugotować obiad, ktoś posprzątać i pozmywać. Niektóre z nas wciąż kompletowały teczkę na studia, jedna musiała po kilku dniach wrócić na egzaminy. Życie się o nas dopominało, ale przez większość czasu nasze wakacje były dokładnie tym - wakacjami. Wbrew prognozom wszelkich krewnych i znajomych, nie zaczęłyśmy sobie skakać do gardeł, żyjąc w osiem osób w jednym małym budynku, co dowodzić może zarówno zgrania grupy, jak i tego, że być może tłumimy jakieś konflikty. Taki kwas potrafiłybyśmy jednak wyczuć, więc nie sądzę, by chodziło o to drugie.